De donderdagavond film club

The Lion in Winter

Kerst 1183. De op leeftijd rakende Engelse koning Henry II regelt een bijeenkomst om zijn opvolger te benoemen. De volgende mensen komen bij elkaar: zijn intrigerende maar gevangen genomen vrouw, koningin Eleanor van Aquitaine; zijn maîtresse, prinses Alais, met wie hij wil trouwen; zijn drie zonen (Richard, Geoffrey en John), die allen troonopvolger willen worden; en de jonge maar sluwe koning Philip, Alais' broer. Met het lot van Henry's imperium op het spel, probeert iedereen op zijn of haar manier aan de macht te komen. De cast werkt zich van de ene sneer naar de andere, met het gebruik van de mooiste woorden en dat allemaal ook nog eens in zo'n fijn samenzweringsplot waarin motieven constant wisselen en iedereen bij iedereen een mes in de rug wil steken. Met een geweldige cast met Peter O'Toole en Katherine Hepburn in waarschijnlijk hun beste rollen en prachtdebuten voor Timothy Dalton en Anthonie Hopkins.

Lees meer »

Performance

Performance, een film die in 1967 gemaakt werd maar twee jaar op de plank bleef liggen omdat men niet wist wat men er mee aan moest, is een artistiekerige cultfilm met een raar einde. Het verhaal is eenvoudig, een gangster op de vlucht belandt in het huis van een extravagante popster (Mick Jagger) die een teruggetrokken leven leidt met twee charmante huisgenotes. Naarmate het verhaal zich ontwikkelt is niemand meer zoals we dachten, de hoofdpersonen veranderen van uiterlijk, de montage wekt verwarring op en wordt onderbroken door geweldsuitbarstingen en de film eindigt in een soort hallucinerend, verdwazend einde waarin identiteiten samensmelten.

Lees meer »

The wild bunch

Hoewel de verhaallijnen veel overeenkomsten hebben; een aantal desperado's op de vlucht voor een groep vasthoudende premiejagers, verhoudt Butch Cassidy and The Sundance Kid zich tot The Wild Bunch, als Thelma and Louise tot Bonnie and Clyde. Niet geheel toevallig komt deze laatste film uit de tijd dat de op het lichaam van de acteur gedragen bloedcapsule werd uitgevonden die perfect getimed kon openspringen, waardoor de uiterst gewelddadige slotscène net als bij The Wild Bunch een hoop stof deed opwaaien. Draait Butch Cassidy and The Sundance Kid vooral om de grappige scènes die uit de tegengestelde karakters van de hoofdpersonen voortkomen, in The Wild Bunch is geen sympathiek karakter te bespeuren en is alles en iedereen verdorven, corrupt en gewelddadig, zelfs de kinderen doen mee.

Lees meer »

Sayat nova - the color of pomegranades

Gisteravond had John niet een, maar maar liefst twee films meegenomen voor ons wekelijks filmavondje. Beide films, afkomstig uit Rusland maar uit verschillende decennia, besloegen in tijd niet meer dan een uur. Maar de keuze welke eerst te kijken was niet eenvoudig. Tsjelokov s kinoapparatom (de man met de filmcamera) uit 1929 is een documentaire waarin een dag uit het stadsleven wordt vastgelegd. Sayat Nova (de kleur van de granaatappel) uit 1969 beloofde een mystiek en historisch filmmozaiek over het leven, het werk en het innerlijk leven van de 18e eeuwse Armeense dichter Aruthin Sayadin, bekend als Sayat Nova (de koning van het lied). Het boek "1001 films" maakte mijn verwachtingen in ieder geval hooggespannen door te schrijven over een combinatie van 19e eeuwse tableau vivant achtige taferelen met fantastisch kleurgebruik en wilde poëtische en metaforische ideeën uit de utopische film van de toekomst. De eerste film leek me daarom wat gewoontjes en meer geschikt als opwarmer voor de tweede film. Maar ook hier blijken smaken toch echt te verschillen, aangezien de film "man met de camera" me 60 minuten lang heeft kunnen boeien, terwijl ik na 10 minuten Sayat Nova al afhaakte. Het marxisme van Dziga Vertov komt onder andere tot uiting door geen onderscheid te maken in belangrijkheid van filmen of montage. Je ziet de cameraman (zijn broer Michail Kaufman) steeds onderweg om het stadsleven vast te leggen en je ziet beelden van de cutter (zijn vrouw Elizaveta Svilova) die het materiaal bewerkt en zo het stadsleven herformuleert. Er worden baanbrekende camera- en montagetechnieken gebruikt: slowmotion, animaties, zooms, splitscreens en stilstaande beelden en er wordt gespeeld met perspectief. Dat, in combinatie met de voor mij verbluffend eigentijdse beelden (het drukke forensenverkeer, de overgang van handenarbeid naar gemechaniseerde arbeid waarna uitgebreid wordt ingegaan op de vrijetijdsbestedingen van de arbeidersklasse) maakt het een prachtig tijdsbeeld. Het is een ode aan de mogelijkheden van de filmkunst en het onderwerp blijft dichtbij en herkenbaar. Hoe anders de onbegrijpelijke verzameling kunstzinnige taferelen waaruit Sayat Nova bestaat. Moeilijk en cryptisch, werkte dit uiteindelijk vooral op onze lachspieren.

Lees meer »

Butch cassidy and the sundance kid

Vorige week nam John deze actiecomedy/ western mee, en hoewel het een genot is om naar Paul Newman en Robert Redford te kijken, was ik uiteindelijk niet erg onder de indruk van deze film. Misschien had het met verwachtingen te maken, ik had de film nog nooit gezien terwijl de titel mij wel bekend voorkwam. In mijn hoofd ging het meer om een klassieke western, terwijl de film een nogal geromantiseerd beeld van deze legende in het Wilde Westen gaf. Het gegeven van de twee outlaws die op de vlucht slaan en daarbij min of meer tot elkaar veroordeeld zijn is niet nieuw, en de film draait om niet veel meer dan dat gegeven en het gedoe en gekibbel waarin ze verzeild raken. Dat levert grappige situaties op maar niet veel meer dan dat.

Lees meer »

Rosemary's baby

Een van de engste thrillers aller tijden die in de loop der jaren nog steeds niets aan kracht heeft ingeboet, is Rosemary's Baby. Het titelnummer, lieflijk ingeneuried door Mia Farrow zelf, klinkt zo misplaatst onschuldig en betoverend dat het je al de stuipen op het lijf jaagt eer de film goed en wel begonnen is. Er had geen andere actrice de hoofdrol in deze verfilming van het eveneens angstaanjagende boek van Ira Levin kunnen spelen, ze ziet er piepjong, kwetsbaar en breekbaar uit en dit wordt alleen maar erger als ze verder inteert naarmate het wezen in haar groeit. Wat de film zo eng maakt, is niet zozeer het onwaarschijnlijke verhaal over een vrouw die zonder haar instemming het kind van de duivel ter wereld brengt, maar vooral de diepgewortelde angst dat de mensen om ons heen eigenlijk anders zijn dan we denken, dat ze ons vertrouwen kunnen beschamen en dat de veiligheid die we voelen binnen het huwelijk, de vriendschap of familie eigenlijk een illusie is.

Lees meer »

The night of the living dead

Afgelopen donderdag keken John en ik de eerste zombiefilm, de lowbudget opgenomen horrorfilm Night of the living dead uit 1968. De film begint luchtig met een broer en zus die het graf van hun moeder bezoeken. De broer probeert zijn zus bang te maken door te doen alsof hij een spook is, maar even later wordt hij gedood door een zombie, wat het startschot is voor een stortvloed van zombies, hongerig naar mensenvlees. Je begrijpt, dat toen ik gisteren tijdens een bezoekje op een kerkhof dit omgewoelde stuk grond aantrof, geen moment twijfelde en gillend het hazenpad koos. Mollen, ammehoela!

Lees meer »

2001: a space odycey

Twee weken na Planet of the Apes, keken John en ik het eveneens in 1968 uitgekomen 2001: A Space Odyssey. Naast het verschijningsjaar zijn er nog een aantal andere paralellen te noemen, beide films maken deel uit van het sciencefiction genre en in beide films staat een onderzoeksteam in de ruimte centraal. Daarnaast zijn in beide films mensapen te zien, gespeeld door acteurs. Zowel Planet of the Apes als 2001: a Space Odyssey waarschuwt de kijker over vooruitgang en technologie met als thema de betekenis van menselijkheid en evolutie, maar gaat het in Planet of the Apes meer over het misbruik van technologie door machthebbers, de boodschap in 2001 is niet zo eenvoudig te duiden. Het is een mysterieuze trip met vage speculaties over de oorsprong en de toekomst van de mens en de psychedelische trip door de ruimte die uitkomt in een 18e eeuwse slaapkamer is waarschijnlijk alleen te begrijpen na inname van hallucinerende middelen.Toch blijft de film visueel verbluffend en zijn er een aantal scènes die lang bijblijven, zoals deze confrontatie tussen astronaut Frank en de intelligente computer HAL 9000 die zich tegen hem gekeerd heeft. Het is een scene die bij de kijker soortgelijke vragen over kunstmatige intelligentie en de impact daarvan op de mensheid oproept als recentelijk de fantastische film Her teweegbrengt.

Lees meer »

Once upon a time in the west

Toen ik negen jaar was, kocht ik op de jaarlijkse Fancy Fair op mijn basisschool een schilderij dat jaren op mijn kinderkamer heeft gehangen. Ik vond het een prachtig schilderij en fantaseerde dat ik, eenmaal groot, het naar een kunstverzamelaar zou brengen en het heel veel geld waard bleek te zijn. Of ik er afstand van zou willen doen betwijfelde ik, want ik vond het een prachtig schilderij, maar de mogelijkheid dat het om een kostbaar stuk zou gaan, vervulde mij met vreugde. Het schilderij was een houten lijstloze plaat, waarop in roestbruine tinten een uitvergroting te zien was van een smoezelig jongetje met een traan op zijn wang. Een aantal jaren heb ik in die zalige onwetendheid geleefd met de verwachting dat mijn schilderij misschien wel heel veel geld waard zou kunnen zijn, tot ik, toen kitsch opeens hip werd, er achter kwam dat het om een massaproductie ging dat in de volksmond "het huilende zigeunerjongetje" heette. Het deed voor mij echter geen afbreuk aan het schilderij, als iets een oprechte, in dit geval sentimentele emotie oproept maakt het uiteindelijk niet zoveel uit bij hoeveel andere mensen dat gebeurd. Datzelfde gevoel bekroop me toen ik vorige week Once upon a time in the west keek. De roestbruine tinten, de stof en het vuil en de melancholische harmonicamuziek brachten me voor even weer terug in mijn kinderkamer, waar naast mijn letterbak met porcelijnen herdertjes en ballerina's mijn geliefde schilderij hing. Kitsch, maar wel ontzettend goed gemaakte kitsch.

Lees meer »

Planet of the apes

Inmiddels zijn John en ik bij het filmjaar 1968 beland, een jaar waarin een aantal fantastische filmklassiekers zijn uitgekomen. Als eerste wil ik iets delen over The Planet of the Apes. Zelf ben ik niet zo'n liefhebber van het sciencefiction genre, vooral omdat special effects vaak óf lachwekkend gedateerd zijn waardoor ze van het verhaal afleiden, óf als visueel spektakel een mager verhaal moeten maskeren. Bij Planet of the Apes is het geheel, ondanks dat de film al 50 jaar oud is, dik in orde. Het verhaal zelf lijkt, zeker gezien de tijd dat de film uitkwam, onverfilmbaar. Ergens in de toekomst maakt een ruimteschip een noodlanding op een verlaten planeet. Al snel komt de bemanning er achter dat de apen het voor het zeggen te hebben en blijken de daar aanwezige mensen de stomme onderontwikkelde wezens te zijn. Het is knap dat het gelukt is de apenwereld geloofwaardig neer te zetten, en dat je meeleeft met het sympathieke apenpaar Cornelius en Zila, die de hoofdpersoon Taylor de mogelijkheid bieden te ontsnappen van een leven als studieobject in een dierentuin, daarnaast geeft het onvergetelijke slot de nog steeds actuele boodschap mee dat we zuinig om moeten gaan met onze planeet.

Lees meer »

Guess who's coming to diner

Vorige week donderdag bracht John deze uitstekende film uit 1967 mee, Guess Who's coming to diner met Katharine Hepburn, Spencer Tracy en Sidney Poitier. Het verhaal is eenvoudig, de 23 jarige Joey Drayton neemt haar nieuwe liefde mee op bezoek bij haar ouders om te vertellen over hun huwelijksplannen. Haar verloofde John Prentice voldoet aan alle kenmerken van een geschikte schoonzoon, hij is welbespraakt, goedgemanierd, heeft een goede baan als tropenarts, alleen is hij zwart. De normaal gesproken zo liberale ouders van Joey blijken toch bedenkingen te hebben over een interraciaal huwelijk als het hun eigen dochter aangaat. Uiteindelijk wordt ook de schoonfamilie uitgenodigd die hun eigen twijfels hebben over het huwelijk en ontstaan er interessante interacties tussen alle partijen met hun eigen meningen en dilemma's. Ik kon mij gezien de tijdgeest tot op zekere hoogte inleven, er wordt goed geacteerd en de standpunten worden zorgvuldig uiteengezet. Het enige storende vond ik dat Dr John Prentice zo'n goede huwelijkspartner is dat het gezien het leeftijdsverschil en verschil in levenservaring ongeloofwaardig overkomt om voor de jonge, naïeve Joey te vallen.

Lees meer »

The Good, the Bad and the Ugly

The Good, the Bad and the Ugly is de derde film in de serie vernieuwende spaghetti Westerns van Sergio Leone die volgde op A Fistful of Dollars en For a Few Dollars more, en vestigde definitief Leones reputatie in de filmwereld. Clint Eastwood treedt opnieuw op als laconieke, anonieme anti-held als premiejager ('The Good'), die voortdurende de bandiet Eli Wallach ('The Ugly') gevangen neemt en weer vrijlaat om zijn prijs verder op te drijven. Deze twee vormen op een gegeven moment een team op zoek naar gestolen goud van de Federale bank en worden hierbij gehinderd door de opportunistische en amorele Lee von Cleef ('The Bad') Het verhaal is echter ondergeschikt aan de beelden. Het lijkt alsof Leone elk beeld op het doek componeerde alsof hij een schilderij maakte, met de ene keer prachtige doorkijkjes in het landschap en dan weer extreme close-ups van gezichten. Tel daarbij de beroemde, hypnotiserende muziek van Ennio Morricone bij op, waarbij opvallende instrumenten, elektrische gitaren en traditionele orkestratie elkaar afwisselen en je hebt een heerlijk kitscherige, briljante klassieker.

Lees meer »

Maak jouw eigen website met JouwWeb